Ποιητική Συλλογή

και Ημερολόγιο Εσωτερικής Αναζήτησης

Βιογραφικό

 Ο Ντέμης Κυριάκου γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια Αιγύπτου το 1954 και μεγάλωσε στη Κύπρο. Σπούδασε Ιατρική στο Αριστοτέλειο Παν/μιο Θεσ/νίκης και ειδικεύτηκε στη Ψυχιατρική και στην Ομοιοπαθητική Ιατρική. Εκπαιδεύτηκε στη Δραματοθεραπεία στο Institute of Dramatherapy of London και είναι Τακτικό Μέλος του Βρετανικού Συνδέσμου Δραματοθεραπευτών (British Assoc. for Dramatherapists) καθώς και Επόπτης Δραματοθεραπείας (Dramatherapy Supervisor). Εισήγαγε την Δραματοθεραπεία στη Κύπρο το 1989 και ίδρυσε εκεί το Ινστιτούτο Δραματοθεραπείας Κύπρου το οποίο προσφέρει τη σχετική εκπαίδευση ενώ ταυτόχρονα είναι ιδρυτικό μέλος και εκπαιδευτής στο Ινστιτούτο Δραματοθεραπείας Β.Ελλάδας. Έχει δουλέψει σαν Δραματοθεραπευτής με ομάδες τα τελευταία δεκατρία χρόνια, τόσο στην Ελλάδα όσο στην Αγγλία και στη Κύπρο. Έχει γράψει δεκάδες άρθρα και εργασίες πάνω στο θέμα τόσο στον ελληνικό όσο και στον βρετανικό τύπο. Συνεργάστηκε στο παρελθόν με το βρετανικό περιοδικό “Dramatherapy Journal”, με το αμερικανικό “The Arts in Psychotherapy”  και συμμετείχε, μαζί με άλλους συγγραφείς, στη συγγραφή συλλογικών έργων πάνω στη Δραματοθεραπεία, στην Ανθρώπινη Τυπολογία (Γιούνγκ), στα Όνειρα και σε άλλα ψυχολογικά θέματα. Είναι συνεργάτης του ελληνικού περιοδικού «Άβατον» στο οποίο και αρθρογραφεί σε σταθερή βάση.

Σαν Ομοιοπαθητικός είναι Τακτικό μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Ομοιοπαθητικής Ιατρικής και της Liga Medicorrum Homeopathica Internationalis. Είναι μέλος της εκπ/κης επιτροπής εκπαίδευσης ομοιοπαθητικής της Ε.Ε.Ο.Ι.

Ζει και εργάζεται σε ιδιωτική βάση σαν Δραματοθεραπευτής (δουλεύοντας με άτομα και ομάδες) και σαν Ομοιοπαθητικός στη Θεσσαλονίκη.

Τηλ: (2310)283002 (γραφ), (2310)909158 (οικ)

E-mail: demys@otenet.gr

 

 

Βιβλιοπαρουσίαση

από την Δήμητρα Μήττα, Φιλόλογο - Συγγραφέα

 Ντέμης Κυριάκου, Η μωβ πυξίδα. Αθήνα: Γαβριηλίδης, 2003, σ. 72, 7€.

 

Εκπέμπω τον Ήχο

κι αφουγκράζομαι τα δώρα.

Χίλια,

κι η Φωτόσφαιρα φεγγοβολάει.

Εννιακόσια,

κι η κορδέλα περι-στρέφεται.

Πενήντα,

κι η Πυραμίδα διάφανη γίνεται.

Τέσσερα,

και το νέο σαρκίο έχει μνήμη.

(Από το ποίημα «Φωτόσφαιρα»)

 

Πενήντα εννέα ποιήματα περιλαμβάνει η πρώτη ποιητική συλλογή του Ντέμη Κυριάκου, με τα τρία τελευταία γραμμένα στα αγγλικά, και ένα εξηκοστό που προκύπτει από την ανάγνωση των τίτλων στις τελευταίες σελίδες της φροντισμένης έκδοσης. Ποιήματα μικρά, των τεσσάρων στίχων και μεγαλύτερα, συγκροτούν μια ποίηση φιλοσοφική και υπαρξιακή, θρησκευτική και θεολογική, που θυμίζει αρχαίο τραγικό προσωπείο. Με αυτό σαν όργανο, και με το στόμα καταδικασμένο να παραμένει ορθάνοιχτο, η ματιά του ποιητή μοιάζει να στρέφεται στον ουρανό (σ’ έναν ουρανό γιομάτο άστρα και φωνήεντα) προσπαθώντας να συλλάβει την ουσία της ύπαρξης και αναζητώντας δείκτες πορείας (Κι αν ο Πολικός ήταν αλλού / θα τον δείχναμε με τόση σιγουριά;), άλλοτε πάλι καταργώντας τους (κι ούτε με νοιάζει κατά πού πέφτει ο Πολικός)  αφημένος σε ό,τι αισθάνεται ότι αποτελεί την ουσία της ζωής πέρα από προσανατολισμούς και προκαθορισμένα σχήματα.   

Στραμμένα σε αρχαίες κληρονομιές, τα ποιήματα του Κυριάκου μοιάζουν να βγαίνουν από παλιό μπαούλο με φυλαγμένες παρακαταθήκες, απ’ όπου αναδύεται η μυρωδιά ξεραμένων, πολυκαιρισμένων τριαντάφυλλων. Κι ωστόσο, η ποίησή του είναι στραμμένη και στο σήμερα, με τη ζωή διάχυτη, με μια εσωτερική ματιά αλλά και με μια μονήρη εξωστρέφεια, μ’ έναν έρωτα που δεν είναι μόνο προς ένα συγκεκριμένο ερωτικό αντικείμενο άλλα διάχυτος ως έρωτας ζωής (Απιστίες), με την έμπνευση να διεγείρεται από τον διάλογο με τον κόσμο, την ψυχή, άλλους ανθρώπους, δικούς του και κάποιους δικούς μας, άλλους κατονομάζοντάς τους και καταθέτοντας την οφειλή του, άλλους αφήνοντάς τους στην αχλύ της αναζήτησής μας, καθώς οι υπαινιγμοί του διεγείρουν δικές μας μνήμες και αναγνώσεις.

Κι αν στα ποιήματά του διαχέεται ένα μικρό παράπονο, μια θλίψη που τα χρωματίζει με μωβ χρώμα για θανάτους κάθε λογής, μικρούς και μεγάλους, για την απώλεια του Εγώ, όταν βιώνει τον Έρωτα και απλώνεται στον άλλον και το άλλο (όπου το μωβ δεν είναι πένθος / αλλά Έρωτας), για την αδυναμία να συλλάβει κανείς το νόημα, για τα χρεωστούμενα / και τις παραβάσεις, για …το μάτσο από κλειδιά / που δεν ανακάλυψα ακόμα / ποιες πόρτες ανοίγουν, ωστόσο η αίσθηση που μένει είναι περισσότερο αυτή της ήρεμης θλίψης από το θαύμα της ζωής που μας περιτριγυρίζει τόσο φανερό, δίνοντας απαντήσεις ακόμη και σε ερωτήματα που ποτέ δεν τέθηκαν (Φάνηκες στ’ αριστερά και πίσω, / μου ψιθύρισες «ναι») / και ψάχνω ακόμα το ερώτημά μου), κι ωστόσο τόσο κρυμμένο στα μάτια μας από αδυναμία να δεχτούμε το αυτονόητο.

Αλλά αν με εικόνες κοσμικές και του παραμυθιού ο Κυριάκου ξεγυμνώνει τα λυρικά κομμάτια του εαυτού, από την άλλη ξετυλίγει τη φιλοσοφική του συγκρότηση και καταθέτει την αντίληψή του για τον κόσμο. Ο ποιητής τον συλλαμβάνει σαν μια μουσική με το κάθε ον μια νότα που συμβάλλει σε αρμονικά ακούσματα, μια πραγματική μουσική των σφαιρών («Αντηχήσεις», «Φωτόσφαιρα»). Παράπλευρα του Πυθαγόρα στέκεται και ο πλατωνικός κόσμος των ιδεών και η θεωρία της ανάμνησης (…το Πρωτότυπο / με όψη Αγγελική / ζει σ’ έναν κόσμο παράλληλο με τον δικό μου) με τον εδώ κόσμο να αποτελεί τη μορφοποίηση, τη συγκεκριμενοποίηση του άμορφου (Αυτό που βλέπεις από μένα / είναι η όψη / που εκτόπισε το σκοτάδι / λίγο μετά που σκόνταψα στον ουρανό), και τον κάθε άνθρωπο να κουβαλά μνήμες προς ανάκληση, μνήμες που εγχαράχθηκαν και διαμόρφωσαν («Θυμάσαι;»), η τελεολογία αλλά και ο γερμανικός μυστικισμός με την κραυγή για άμεση θέαση του κόσμου (Χρειάζεται μεγάλο θάρρος ν’ αντέξει κανείς / την τελεολογία μέσα από την παραίτηση / για την κατανόησή της).

Με μετέωρο το βήμα ανάμεσα στο εδώ και το εκεί, στο παλαιότερο, το παλιό και το μοντέρνο, ο Κυριάκου χρησιμοποιεί σε αρκετά του ποιήματα μια γλώσσα μεικτή, με καταβολές από τη Βίβλο, την καθαρεύουσα, τη γλώσσα της τρέχουσας επικοινωνίας μας (πολύ χαρακτηριστικό ως προς αυτό είναι το ποίημα «Η εσωτερική ίσαλος γραμμή»). Αλλά τα περισσότερο λυρικά κομμάτια του Κυριάκου, αυτά που αποτελούν σύλληψη και έκφραση της αίσθησης, όπως το «Αν ορκιστείς…», τα ποιήματα που είναι περισσότερο υπαινικτικά, είναι αυτά που αγγίζουν αμεσότερα. Κι ωστόσο, διαβάζοντας ξανά και ξανά τα ποιήματά του, μασώντας τις δύσκαμπτες κάποιες φορές λέξεις και προσπελάζοντας τις γεμάτο νοήματα συλλεγμένες ή συλλογικές μνήμες, ξεσκαλίζει κανείς νότες ευαισθησίας που διαπερνούν το σύνολο του έργου.  

 

Δήμητρα Μήττα[1]        


 

[1] Φιλόλογος – συγγραφέας.

Απολογία για τον Μύθο. Μια ιστορικοκριτική προσέγγιση. Θεσσαλονίκη: University Studio Press, 1997.

Μύθος και Τέχνη. Διάλογος για τη διάχυση των ορίων. Θεσσαλονίκη: University Studio Press, 2002.

Γραμματοσειρές και φωτογράμματα (Διηγήματα). Θεσσαλονίκη: University Studio Press, 1999.

Ο χορτοφάγος λύκος (Παραμύθι). Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα, 2000.

Οι ιστορίες του κυρ-Κούνελου. (Παραμύθι). Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα, 2000.

 

Αποσπάσματα από το Ημερολόγιο της Εσωτερικής του ζωής και πορείας των τελευταίων είκοσι χρόνων περιέχονται σε αυτό το βιβλίο του γνωστού συνεργάτη του περιοδικού ΑΒΑΤΟΝ, ψυχίατρου και δραματοθεραπευτή Ντέμη Κυριάκου. Σημειώσεις, παρατηρήσεις και εμπειρίες που δίνουν το στίγμα της προσωπικής αναζήτησης του συγγραφέα - μικρά κείμενα σπάνιας ευαισθησίας και ενόρασης που μιλούν κατευθείαν στην ψυχή και ακόμη απαντούν σε ερωτήματα που έχει ο καθένας που πορεύεται το εσωτερικό μονοπάτι.

(Εκδόσεις ΑΡΧΕΤΥΠΟ)